Het Nederlands Golf Museum neemt u mee in de geschiedenis van een stokoude sport

Door: Ellen Klaasse-Derks

Het zijn de verhalen achter de objecten die het Nederlands Golfmuseum tot leven brengen. Van mensen die over vroeger en nu kunnen vertellen. In deze aflevering is het woord aan de vierenzeventigjarige Aleid Kemper, een verwoed verzamelaar van golfboeken en -prenten, waarvan ze een aantal exemplaren aan het Nederlands Golfmuseum in bruikleen heeft gegeven. Onlangs liet ze bij de notaris vastleggen dat ze na haar overlijden in het bezit blijven van het museum.

“Speel de bal zoals hij ligt, dat vind ik de mooiste golfregel”

Haar appartement heeft iets van een museum weg. Niet alleen vanwege het fraaie antieke meubilair waarmee ze zich omringt, gecombineerd met een paar hypermoderne elementen zoals een gigantische Bang & Olufsen tv, maar vooral door de oude boeken en prenten die alle wanden van haar woning sieren. Je hoeft niet te raden wat de grote passie van Aleid Kemper is. Haar interieur vertelt en ademt het. Vrijwel al haar verzamelingen hebben met de golfsport te maken.

“Wat is er zo leuk aan verzamelen”, vraagt ze zich hardop af. “Tsja daar vraag je me wat. Die drang zit er van kinds af aan al in. Ik was altijd al gek op verzamelen, van postzegels tot suikerzakjes aan toe. Op een gegeven moment ging ik een georganiseerde boekenreis naar Engeland maken, waarin verschillende antiquariaten werden aangedaan. Toen de reisleider me vroeg wat mijn specialisme was, bedacht ik terplekke dat het golfboeken moesten zijn.” Zo werd het zaadje geplant. De meterslange lange boekenwand in haar woonkamer, waarin naast literaire werken vooral golfboeken staan, is de stille getuige van die uit de hand gelopen hobby.

Liefde voor regels

Nadat Kemper de golfsport op haar zesentwintigste ontdekte, raakte ze vooral geïnteresseerd in de regels. “Eind jaren zestig waren de golfregels hier in Nederland nog niet zo helder beschreven. Als ik bij mensen uit de golfwereld informeerde wat de achtergrond van een regel was, kon niemand me daar een fatsoenlijk antwoord op geven.” Uit onvrede over die gang van zaken bestelde ze ‘Decisions on the Rules of Golf’ bij de St. Andrews Golf Club in Schotland. Dat werd voor haar een soort bijbel. “Je kreeg er elk jaar een toevoeging bij, want die regels werden continu bijgesteld op basis van situaties die zich niet eerder hadden voorgedaan”, licht ze toe.

De liefde voor de golfsport heeft ze vooral aan haar ouders te danken, die beiden fanatiek golfden. “Vanaf het moment dat ze die sport ontdekten, ging het daar thuis alleen nog maar over. Niet erg gezellig voor mij en mijn broertje, maar desondanks werden ook wij door de sport gegrepen en zijn we die met veel plezier gaan beoefenen.”

Swingende Peuk

Na een korte carrière als onderwijzeres, een vak dat haar niet bijster beviel, vertrok ze naar Cambridge om zich de Engelse taal machtig te maken. Na haar terugkeer in Nederland kreeg ze een baan in de automatisering. Later schreef ze voor diverse golfbladen, vertaalde ze golfboeken en werd ze lid van de Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten (NVGJ). Voor de NGF reisde ze stad en land af met de ‘Regel Road Show’ waarvoor ze zelf opgenomen videobeelden gebruikte van regelsituaties van golftoernooien. Het grootste deel van haar leven stond in het teken van golf. Maar ondanks die jarenlange liefde is ze tegenwoordig nog maar zelden op Golfclub ‘De Pan’ in Bosch en Duin te vinden, waar ze lange tijd lid van was. Dat ze tegenwoordig hoogstens nog op het terras bij het clubhuis zit, heeft vooral met haar tweede passie te maken. Het roken van zware shag. Ze behoort tot de harde kern rokers die niet bereid is die gewoonte op te geven of er concessies aan te doen. Roken is haar handelsmerk. Bij de NVGJ werd ze de ‘Swingende peuk’ genoemd en tijdens de fotosessie na afloop van het interview staat ze erop een sjekkie in haar handen te houden.

“Ik was erg betrokken bij ‘De Pan’ en vervulde er allerlei taken. Maar toen het clubhuis verbouwd werd en ik hoorde dat er geen rookruimte zou komen, heb ik mijn lidmaatschap direct opgezegd. Eigenlijk is het de rode draad in mijn leven. Als iets me niet me bevalt, stop ik er acuut mee.”

Nalatenschap

Ze mist het golfen niet, maar er is weinig voor in de plaats gekomen, waardoor ze nu wel eens het gevoel heeft haar tijd te verdoen. “Maar och, misschien hoort het ook wel bij deze leeftijdsfase en ik heb nu wel meer tijd om alle actualiteiten te volgen,” verzucht ze. En dan heeft ze altijd haar boeken nog, waarvan ze er regelmatig een uit de kast trekt. En de prenten van Charles Crombie, die op hilarische wijze aan de golfregels refereren. Ze kan er nog steeds om lachen en wijst op een prent waarop te zien is hoe een golfbal midden in een bijenkorf is beland. ‘Play the ball as it lies’, luidt het bijschrift. “Speel de bal zoals hij ligt, dat vind ik de mooiste golfregel. Al die uitzonderingen maken het alleen maar ingewikkeld.”

In haar hal hangt een prachtig schilderij van een stijlvolle jonge vrouw met een golftas om haar schouder. Was gesigneerd: T. Earl Christy, een succesvolle Amerikaanse illustrator. Ze kocht hem van Pistolen Paultje, een vermaard onderwereldfiguur, die de afbeelding liet naschilderen van een plaatje uit een golfboek. “Dat laat ik na aan het Nederlands Golfmuseum”, weet ze nu al. Maar hopelijk duurt dat nog even. Niets zo geduldig als een museum.

Search